TemplateAfbeelding

Artikelindex

Kapstok

In de oudtestamentische beschouwing en beleving had men een kapstok, een anker in de tijd nodig in dezelfde voorchristelijke periode: Chronos was daarvoor ideaal, de hiërarchisch structurerende kracht en godheid, demiurg, zou als Saturnus de top-down patronen inblazen en macht en verhoudingen in de tijd ‘regelen’.

Plato had dat ideaal ook zo bepaald: Chronos zou voor ieder de Kosmos dienen te ordenen. Chaos zou beteugeld worden en zijn, vrijheid in een dressuur van rondgangen getemd worden, vrijheid zou niet kunnen ontsporen in bandeloosheid en gekte. Creativiteit van een kunstenaar stond op een tweede plan bij Plato.

En ook de geldhuishouding zou gereguleerd kunnen worden binnen controleerbare systemen en regels. Geldhandelaren konden de tempel binnenkomen. De markt was overal, dus ook in de tempel.

En nu, in de laatste eeuw is dat eerder beheersbare systeem een heersend systeem geworden. Het maakt korte metten met de menselijke waarden, ‘de wereld is een tanende wildernis geworden en temidden van die aangerande weelderige wildernis van de natuur is de wereld een gekkenhuis’ (Krishnamurti). En de vrijheid in welke uitingsvorm dan ook mag alleen nog binnen een verdienmodel creatieve kracht tonen.

Kunnen we nog structuur ontdekken in de samenhangende onderdelen van dat gekkenhuis, dat wij mensen met onze ongebreidelde driften en sloopacties van de wereldse werkelijkheid hebben gemaakt? Zijn er nog regels en wetmatigheden te ontdekken die als strenge oppassers van de archontische machthebbers eenduidig heersen?

En als dat zo is, als die samenhang gedefinieerd kan worden in een machtsspel dat een spiritueel kartel vormt, een afsprakenlijst kent en volgens een bepaalde manier werkt, kunnen we dat dan een samenzwering noemen? Geen profetie, geen complottheorie, maar een heuse conspiracy?

En zou je die samenzweerders, zowel in het zienlijke als in het onzienlijke dan ook kunnen benoemen?

En als je dat allemaal zou kunnen, wie help je daar dan mee, welke progressie in de alontwikkeling steun je dan? Welke opening naar empathie en werking van een onpersoonlijke liefdewet zou daar dan mee gediend zijn? En welke zelfverwerkelijking – misschien op termijn – zou daarmee mogelijk worden?

Welke ‘overwinning’ in geestelijke zin zou daarmee voor mensen perspectief bieden in een permanente bewustzijnsopklaring?

Men kan zich voorstellen dat er velen zijn die zo’n haarscherpe gnostieke analyse niet nodig vinden. Zij willen de noodzaak voor een opgang in Aquariuswaarden niet ontlenen aan ontmaskeringen.

Het is niet per se nodig om Satan zichtbaar te maken, we kunnen het inzicht abstract houden en in zelfovergave aan de werkzaamheid van het Licht ons veld van licht en kracht spreiden. We weten dat Satan de wereld regeert, maar hij verleidt ons niet, we hebben onszelf immuun gemaakt voor zijn verzoekingen. Geen troost, maar inzicht Maar is dat werkelijk zo? Hebben we die overwinning echt al zo gevierd?

Het Griekse wereldbeeld biedt geen troost, alleen maar inzicht. Volgens de schrijfster Marjoleine de Vos biedt dat wereldbeeld ‘het inzicht, dat weliswaar het mensenleven ellendig is, maar dat er toch niets heerlijker is dan het licht van de zon te zien. Leven! – en anderen helpen leven.’

En het kwaad? Is een mensenleven dan niet ellendig?

De Vos geeft toe dat er eigenlijk wel troost zou moeten zijn, want ‘er is zo onbegrijpelijk veel onrecht in de wereld dat mensen willen geloven in een beter leven’. Desnoods in een hiernamaals. De verdringing en compensatie die hier optreden zou je het Spinoza-criterium kunnen noemen; het leven in een hiernamaals als troost, als beloning dat je het in de wereld hebt volgehouden – iets wat Spinoza als ‘onredelijk’ afwees. Want een in de tijd uitgesteld ‘eeuwig nu’ is natuurlijk geen nu, netzomin als een profetie de werkelijkheid in de tijd echt kan overbruggen.

In de christelijke heilsopenbaring gaat het om een overwinning in de wereld, in de tijd, in alle lichamen.

Hella Haasse zegt over het satanische:

Men zal een vijand niet overwinnen als men tracht voorbij te zien hoe gevaarlijk hij is’.

En wanneer dat gevaar zich laat zien in verhoudingen van uitbuiting vanwege gezag, van maatschappelijk en financieel-economische en psychologische hierarchieën die onderdrukking en slavernij vragen van jeugdige onderdanen, van dwangmatige en opgelegde inverdieneffecten dan is de menselijkheid en de vrije creativiteit geblokkeerd.

Zo wordt de transformatie naar een Aquariusbewustzijn, en een nieuwe ziel, problematisch.

De kern van de begrippen hiërarchie en archont bevat niet voor niets ‘arch’. Dat is de zeer oude aanduiding waarmee een negatief reguleren van de wereld en mensheid wordt doorgevoerd. Gnostieke teksten geven aan dat archonten de menselijke geest in eigendom nemen en zijn perceptie manipuleren. Ze geven voorts aan hoe archonten (in een ander frequentiebereik) verborgen blijven en in staat zijn om illusies te manipuleren en overtuigingen in te prenten.

‘Men zal een vijand niet overwinnen als men tracht voorbij te zien hoe gevaarlijk hij is’.