TemplateAfbeelding

Artikelindex

Hoewel we weten dat de ik-cultuur een doodlopende weg is, doen we er vaak aan mee. Een andere manier van denken wordt dan onmogelijk. We leren leven met het "overgewicht" van het ik. We verdringen het besef van de noodzaak tot spirituele verandering. We zien op tegen de verandering
die daarvoor nodig is, en menen dat er een onmetelijke afstand is tussen ons en de ware mens. Het ik heeft ons gevangen genomen.

Ruim voor de jaren ’60 van de 20 e eeuw, nog in de Aquariusfase van dit Vissentijdperk, klinken de wijze woorden: de ontwikkeling van het ik, het natuur-ego, dient vervangen te worden door de ontwikkeling van de monade. De monade is een veel diepere kern dan ons ik en staat niet open voorde verleidingen, die ons binden aan materie, gewoontes en verslavingen. De monade correspondeert met het oorspronkelijke veld, de Liefde die volkomen is. Dat is niet de liefde die wij kennen. De Liefde, die de geest der vrijheid is, kan ons ik niet hanteren. De liefde die uitgaat van het ik is van
een veel lagere vibratie. De Liefde, waarvan onder andere de Corinthenbrief spreekt, is van een andere orde en alleen de monade heeft hier affiniteit mee en kan erdoor gaan “stralen”.

De kernstraling van de monade hult zijn omgeving – ons dus – in een gloed die onwerelds is. Hierdoor ervaren wij een vervreemding van deze wereld en ervaren wij onszelf als vreemdelingen.

Deze geestvonk, die de volkomen liefde en de vrijheid ervaart, stuwt de mens tot grote activiteit. Hij of zij weet dat die energie niet is bedoeld om een tijdje verlicht te zijn, maar dat zij een verplichting stelt. De geest van liefde noopt tot geven, tot spreiden van de nieuwe energie. Daarnaast gaat het innerlijk bouwwerk door. Daarmee komt de mens te staan voor de wijsheid van Hermes: alles ontvangen, alles prijsgeven en daardoor alles vernieuwen.

Valt de strevende terug in de werkingen van het ik, dan komt hij in niemandsland. De grenzen zijn uitgewist en hij heeft geen enkel houvast meer. Als hij probeert de oude waarden geforceerd te belevendigen, verzeilt hij gemakkelijk in de sfeer van het fundamentalisme. Degeneratie van de cultuur zet dan in en de begeleidende verschijnselen van angst, onderdrukking en terreur zijn diep aangrijpend en verre van verheffend.

De Aquariusimpuls is niet vrijblijvend. In de Aquariussfeer gaat het erom een dusdanig sterk magnetisch systeem of krachtveld te vormen dat het onaantastbaar wordt voor de onvermijdelijke degeneratie van culturen in de wereld. Het Watermanbegrip ‘broederschap’ speelt daarin een
beslissende rol. Aquarius stelt als eis het durven aangaan van het groepsproces – maar nu op een nieuw vlak, op zielenniveau. Die eis is absoluut, maar kan verwerkelijkt worden in de geest van volkomen liefde en volkomen vrijheid. De kracht van de gehele groep komt daarbij iedere deelhebber ten goede, conform het adagium: vrijheid, gelijkheid en broederschap. De ware mens is dan ontstegen aan de aarde. Hij is bewoner van het oorspronkelijke zonnelichaam, de kosmos geworden.